گالری تصاویر
پینوندهای مهم

اقتصاد

وضعیت اقتصادي کويت:

گرچه کويت از لحاظ جغرافيا کشور کوچکي است اما ثروتمند است. اين تمکن مالی ناشی از منابع فراوان نفت خام مي باشد. کویت حدود 102 بيليون بشکه و بيش از 6 درصد ذخاير جهان را در اختیار دارد. برنامه کويت رساندن توليد روزانه نفت خام به 4 ميليون بشکه در روز ( تا سال 2020) مي باشد. نفت بيش از 50 درصد GDP، 92 درصد درآمد حاصل از صادرات و 90 درصد از درآمد دولت این کشور را تشکيل مي دهد.

کويت علاوه بر اتکا به نفت، به منظور مقابله با تأثير کاهش قيمت نفت بر اقتصاد این کشور اقدام به تأسيس صندوق ذخاير سال براي نسل هاي آينده کرد و 10 درصد بودجه دولت را در اين صندوق ذخيره می کند.

بخشهاي مختلف اقتصادي

نفت

کويت با وجود وسعت کم يکي از بزرگترين کشورهاي توليدکننده نفت جهان است. عايدات نفتي مهمترين مؤلفه درآمدهاي دولت کويت بشمار مي‌رود. ذخاير نفتي اين کشور 70 ميليارد بشکه تخمين زده مي‌شود که بيش از سه برابر ذخاير نفتي ايالات متحده آمريکا و 10 درصد از کل ذخاير نفتي جهان است.

گاز

کویت همپاي رشد صنعت نفت اقداماتي را نيز براي استخراج و بهره برداري از منابع گاز طبيعي (بوتان، پروپان، نپتان) آغاز کرد. منابع گاز در اطراف بندر الاحمدي و الشعيبه ذخيره و سپس توسط سوپر تانکرهاي ويژه حمل گاز به کشورهاي مصرف کننده از جمله ژاپن و ساير کشورهاي غربي صادر مي‌گردد.

کشاورزي

کويت با قرارگرفتن در عرض جغرافيايي 30 درجه شمالي و در حاشيه بيابانهاي خشک و سوزان شبه جزيره عربستان، بواسطه آب و هواي خشک بياباني فاقد هرگونه آب جاري است. فقدان آبهاي سطحي مناسب براي کشت، نامساعد بودن شرائط و هواي گرم و بياباني سبب شد تا کويت از لحاظ کشاورزي سرزمين فقيري باشد. سطح زمينهاي قابل کشت کويت تنها حدود 1.1% از خاک اين کشور يعني کمتر از 200 کيلومتر مربع می باشد و مراتع آن نيز فصلي است. به همين دليل بخش کشاورزي و دامداري در کويت کم اهميت و ناچيز است. کشاورزي در واقع اساس و پايه معيشت مردم کويت نيست و ساختار اقتصادي اين کشور به آن وابستگي ندارد. هرچند کويت بخاطر نداشتن آب جاري وخاک مناسب کشاورزي يک کشور کشاورزي محسوب نمي‌شود، ولي از سال 1953 کشاورزي در کويت مورد توجه قرار گرفت. در دهه 1970 با افزایش درآمد نفت و اختصاص مبالغ بيشتر براي يارانه بخش کشاورزي، چند شرکت کشاورزي در کويت بوجود آمدند که با استفاده از منابع آب زيرزميني و اصلاح خاک، کشتزارهاي نسبتاً بزرگي را در مناطق الصليبيه، الوفره و العبدلي ايجاد نمودند.

تقريباً 42 کيلومتر مربع از اين زمينها بصورت نخلستان يا کشتزار در دست بهره برداري است و باقي‌مانده آن به لحاظ نبود آب، لم يزرع باقي‌مانده‌است. کشتزارها و زمينهاي قابل کشت کويت پراکنده بوده و سه ناحيه الجهراء، العبدلي و الوفره مهمترين و وسيعترين واحدهاي کشاورزي کويت هستند که به عنوان مراکز کشاورزي این کشور شهرت يافته‌اند. در اين نواحي گندم، جو، چند نوع حبوبات و برخي از انواع سبزي و صيفي جات کشت مي‌شود. عليرغم محدوديتهاي کشاورزي در کويت چند قلم از فراورده‌هاي کشاورزي و دامي مي‌توانند پاسخگوي برخی از نيازمنديهاي بازار باشند. کاشت و داشت گياهان گلخانه‌اي و برداشت اين نوع محصولات در کويت در مقايسه با کشتزارهاي فضاي آزاد رونق خوبي دارد. هر چند دامداري بخش جدايي ناپذير از زندگي قبيله‌اي بشمار مي‌آيد لکن متناسب با فقر پوشش گياهي و گرايش بيشتر کويتي‌ها به ماهيگيري، نگهداري و پرورش دام و طيور رونق چنداني در کويت نداشته‌است.

برخلاف بخش کشاورزي که پيش از دوران رونق نفتي نقش چنداني در اقتصاد کويت نداشتند، ماهيگيري و بهره برداري از منابع دريايي يکي از منابع اصلي درآمد کويتي‌ها در دوره ياد شده بود. صيد ماهي و ميگو بصورت قابل توجهي در کويت رونق دارد. خوراک دريايي علاوه بر تأمین مصرف داخلي کويت بعضاًُ به خارج صادر می شود. در کويت چند شرکت در بخش ماهيگيري فعاليت دارند که به صيد، انجماد، بسته بندي و فروش (دربازار داخلي يا صادرات) ماهي و ميگو مي‌پردازند.

 

مهمترين واحدهاي صنعتي کويت

پالايشگاه‌ها: پالايشگاهها و صنايع نفتي مهمترين واحدهاي صنعتي کويت هستند. کويت داراي سه پالايشگاه عمده ‌است، عبارتند از: پالايشگاه الاحمدي، پالايشگاه ميناء عبدالله و پالايشگاه الشعيبه، توان پالايش نفت در سه پالايشگاه مذکور تا يک ميليون بشکه در روز برنامه ريزي شده‌است.

صنايع پتروشيمي: صنايع پتروشيمي کويت چندان گسترده نيست.فعالیت در زمینه اين صنايع از سال 1971 آغاز بکار کرد. صنايع شيميايي: چندين واحد صنعتي که عمدتاً به پالايشگاههاي کويت وابسته هستند به توليد مواد شيميايي از قبيل گازهاي صنعتي (ارگون، فرئون، هالون) اکسيژن مي‌پردازند. تأسيسات و واحدهاي صنعتي کويت در 29 ناحيه مختلف کشور عمدتاًُ در اطراف شهر کويت، ناحيه مرکزي و جنوبي در کنار بنادر مستقر شده‌اند. ناحيه صنعتي الشعيبه اولين و مهمترين ناحيه صنعتي کويت به لحاظ بزرگي و اهميت صنايع مستقر در آن است. پس از ناحيه الاحمدي و العبدالله به لحاظ اهميت و بزرگي واحدهاي صنعتي مستقر در آنها که عمدتاً" پالايشگاههاي نفت کويت و صنايع وابسته به آن هستند قرار مي‌گيرند. از نظر پراکندگي تعداد واحدهاي صنعتي، نواحي الشويخ، صبحان، الري، امغره و کبار المقاولين بيشترين تعداد کارگاههاي صنعتي را دارا هستند و پس از آنها مناطق الاحمدي، المطلاع، الشعيبه و الصليبیه به ترتيب بيشترين واحدهاي صنعتي را دارا هستند.

 

واحد پول و اجزاء برابري آن

دينار پول رايج کويت است. دینار از آوريل 1961 بجاي روپيه هند واحد پول کويت شد. هر دينار برابر با 1000 فلس و مسکوکات فلزي آن 100 فلس، 50 فلس، 20 فلس، 10 فلس و 5 فلس و اسکناسهاي آن 250 فلس (ربع دينار)، 500 فلس (نيم دينار)، يک، 5، 10 و 20 ديناري هستند. دينار کويت مانند واحد پول ديگر کشورهاي صادرکننده نفت وابستگي مستقيم به دلار دارد. دينار کويت آزادانه قابل تبديل است و نرخ برابري آن روزانه اعلام مي‌شود.

 

تولید ناخالص داخلی

تولید ناخالص داخلی کویت پس از جنگ دوم خلیج فارس و از سرگیری فعالیتهای اقتصادی( در سال 1992) رشد داشت و در سال 1993 تولید ناخالص داخلی این کشور به 34.7 میلیارد دینار رسید که در مقایسه با سال 1992 ، 33% رشد داشت.این مبلغ در سال 2017 بالغ بر 120 بیلیون دلار بوده است.

 

طرفهاي تجاري کویت در زمينه صادرات :

کشور هاي کره جنوبي با 18.3%، چين 17.4%، ژاپن 11.5%، سنگاپور 6.3%، آمريکا 5.7% طرفهاي اصلي صادرات به کويت را تشکيل مي دهند و حجم صادرات در سال 2017 مبلغ 55.17 بيليون دلار بوده است.

محصولات صادراتي شامل نفت و فرآورده هاي نفتي و کود مي باشد.

حجم واردات در سال 2017  مبلغ 29.53 بيليون دلار بوده است.

محصولات وارداتي شامل مواد غذايي، مصالح ساختماني، پوشاک، ماشين آلات و قطعات يدکي مي باشد.

شرکاي وارداتي در سال 2017 بترتيب حجم واردات عبارت از چين با 13.5%، آمريکا 13.3%، امارات متحده عربي 9.5%، عربستان سعودي 5.8%، آلمان 5.4%، ژاپن 5%، هند 4.7%، ايتاليا 4.5% بوده اند.

مصرف انرژي در سال 2016 معادل 57.78 بيليون کيلو وات ساعت که 100 درصد با سوخت فسيلي توليد مي شود.

توليد نفت خام 2753000 بشکه در روز در سال 2017

صادرات نفت خام 479700 بشکه در روز

توليد گاز طبيعي 17.1 بيليون متر مکعب در سال 2017

مصرف گاز طبيعي 21.72 بيليون متر مکعب در سال 2017

واردات گاز 5.125 بيليون متر مکعب در سال 2017

ذخاير ثابت شده گاز طبيعي 1.784 تريليون متر مکعب تا تاريخ 1 ژانويه 2018

 

منابع نيروي انساني

کويت تلاش مي کند در تمام شئون مملکتي از بهترين شيوه‌هاي مدرن اجتماعي استفاده نمايد. به همين دليل سيستم کارگري را برمبناي قانون کار و ضوابط مربوطه استوار نموده‌است. منابع کارگري کويت را اکثراً خارجيان تشکيل مي‌دهند. مشکل کمبود نيروي انساني بويژه در بخش ساختماني مقامات کويتي را بر آن داشته که در اين مورد يک راه حل موقتي پيدا و شرکتهاي ساختماني و پيمانکاران را مسئول تأمين نيروي انساني و اجراي برنامه مربوطه نمايند. بنابر آخرين آمار جمعیت کویت 4710960 نفر می باشد. جمعیت خارجيان مقيم اين کشور 3303753 نفر می باشد که 70 درصد جمعیت را تشکیل می دهند. 98 درصد کارگران بخش خصوصي را نیز خارجيان تشکيل می دهند.

 

حمل و نقل و ارتباطات

به لحاظ موقعيت جغرافيايي، حمل و نقل دريايي در کويت اهميت شايان توجه دارد. در واقع شالوده و هويت اين کشور با وجود يک بندرگاه مناسب بازرگاني در خليج کويت در هم آميخته و اساس پيدايش اين اميرنشين کوچک حاشيه خليج فارس بشمار مي‌رود. کويت ناوگان کشتيراني بازرگاني اختصاصي در اختيار ندارد بلکه يکي از شرکاي (شرکت کشتيراني متحده عرب) است که بيشتر حمل و نقل بازرگاني کويت را انجام مي‌دهد. اين شرکت کشتيراني در سال 1976 تأسيس شده و ديگر شرکاي آن کشورهاي عرب حوزه خليج فارس هستند کشتيهاي اين شرکت بين کشورهاي اروپايي، بنادر درياي مديترانه، ژاپن، سواحل شرقي آمريکا، آمريکاي جنوبي و بنادر عربي خليج فارس و درياي سرخ در رفت ‌وآمد هستند. کويت براي حمل و نقل مسافر و کالا علاوه بر ناوگان دريايي از خطوط هوايي خود نيز استفاده مي‌کند. ناوگان هوايي کويت در خطوط هواپيمايي کويت که يک شرکت دولتي است و توسط سازمان هواپيمايي کشوري کويت اداره مي‌شود متمرکز است.

 کويت داراي 6 فرودگاه قابل پرواز است که در ميان آنها از دو فرودگاه براي پروازهاي بين‌المللي بهره برداري مي‌شود. در بخش حمل و نقل زميني با توجه به مساحت کم کويت، تمرکز جمعيت در کناره ساحل و عمدتاً" در بخش مرکزي و خليج است.کويت فاقد شبکه راه آهن است و حمل و نقل زميني جاده‌اي از لحاظ جابجايي مسافر پس از هواپيمايي و از لحاظ جابجايي کالا پس از کشتيراني قرار مي‌گيرد. کويت در بين کشورهاي عربي، داراي بالاترين رقم سرانه خودروهاي شخصي است و از اين حيث در جهان پس از 6 کشور صنعتي پيشرفته در رتبه هفتم قرار مي‌گيرد.

حمل و نقل و ترانزیت:

از لحاظ امکانات ترانزيتي و راه‌هاي مواصلاتي، کويت فاقد خطوط ريلي است، اما نزديک به 4 هزار و 450 کيلومتر جاده، 877 کيلومتر خط لوله انتقال نفت خام، 4 کيلومتر خط لوله انتقال فراورده‌هاي نفتي، 165 کيلومتر خط لوله انتقال گاز طبيعي، 6 بندر تجاري و صيادي و 7 فرودگاه بزرگ وکوچک در اين کشور وجود دارد. چهار فرودگاه کشور کويت نيز شرايط پذيرش هواپيماهاي پهن پيکر را داراست.

 

 

بازرگاني خارجي

تقريباً بجز نفت و ديگر فرآورده‌هاي نفتي، نيازمنديهاي کويت از خارج وارد مي‌شود و شهروندان آن با داشتن درآمد سرانه سالانه نزديک به 24 هزار دلار، قدرت خريد، سطح معيشتي بالا و روحيه مصرف گرا، بازاري پرکشش براي کالاهاي وارداتي را فراهم کرده‌اند. بدين ترتيب ميانگين سرانه واردات کالا در کويت بيشترين رقم در بين کشورهاي جهان است. کويت از يک سياست بازرگاني آزاد که خود جزئي از سيستم اقتصادي آزاد بشمار مي‌آيد پيروي مي‌کند و براي واردات بسياري از کالاها ممنوعيتي ندارد. مقررات گمرکي کويت نيز سهل گيرانه ‌است. تعرفه‌هاي گمرکي در سه دسته 4%، 8% و بيشتر از 8% اعمال مي‌شود.

اداره کل ارزیابی و نظارت
سامانه تایید اسناد کنسولی
برای تایید کلیه اسناد کنسولی و دانشجویی اعم از وکالتنامه ، گواهی امضا، تایید مدارک دانشجویی و پزشکی امکان پذیر است
سامانه روادید الکترونیکی
امکان دریافت روادید الکترونیک به صورت برخط در این سامانه تعبیه شده است
سامانه امور کنسولی و ایرانیان
در این سامانه کلیه فرم های کنسولی و قوانین مربوطه درج گردیده است
کليه حقوق اين سايت متعلق است به وزارت امور خارجه جمهوري اسلامي ايران